09/10/2011
Nunca nos regalaron flores
📍 La fundición aretoa (Francesc Macià 1-3) 20:00 h.
Interpretación / Antzezpena: Salva Alonso, Mentxu del Cid, Begoña
Hernández, Vevi Mateos, Josune Martinez; Idea original / Sorkuntza: La
Calvario; Dirección / Zuzendaritza: Arrate Etxeberria; Espacio escénico y
vestuario / Eszena lekua eta jantziak: Burbujas - La Calvario; Diseño de luces
/ Argien diseinua: Jaime Espeso; Textos / Testuak: Burbujas - La Calvario -
Kirmen Uribe - Nuria Amat
Compañía de Teatro BURBUJAS
Bilbao
“Nunca nos regalaron flores”
urriAK 9 de octubre / 19:00h. / Teatro
Cuando la vida pasa delante de ti sin regalarte más que lo justo para seguir viviendo…Te encuentras de repente en un lugar más aterrador que todos los anteriores… pero habitado por seres tan parecidos a ti, que te llenan de lo que nunca tuviste, es ahí cuando no quieres creer en la muerte.
Una parada de tren y cinco mujeres que esperan, todas vestidas de negro, todas con algo que recordar,
todas con frío.
Bizitza zure aurretik pasa eta bizirik irauteko lain baino ematen ez dizunean…. Bat-batean aurreko beste edozein leku baino beldurgarriago batekin egingo duzu topo…baina, bertan bizi direnak hain dira zure antzekoak non inoiz izan ez dituzun gauzez aseko zaituzten. Eta hortxe zaudela, ez duzu heriotzean sinetsi
nahi izango.
Tren geltokia eta bost emakume zain, denak beltzez jantzita, guztiak gogoratzeko zerbait dutelarik, denak hotzak jota.
Hernández, Vevi Mateos, Josune Martinez; Idea original / Sorkuntza: La
Calvario; Dirección / Zuzendaritza: Arrate Etxeberria; Espacio escénico y
vestuario / Eszena lekua eta jantziak: Burbujas - La Calvario; Diseño de luces
/ Argien diseinua: Jaime Espeso; Textos / Testuak: Burbujas - La Calvario -
Kirmen Uribe - Nuria Amat
Compañía de Teatro BURBUJAS
Bilbao
“Nunca nos regalaron flores”
urriAK 9 de octubre / 19:00h. / Teatro
Cuando la vida pasa delante de ti sin regalarte más que lo justo para seguir viviendo…Te encuentras de repente en un lugar más aterrador que todos los anteriores… pero habitado por seres tan parecidos a ti, que te llenan de lo que nunca tuviste, es ahí cuando no quieres creer en la muerte.
Una parada de tren y cinco mujeres que esperan, todas vestidas de negro, todas con algo que recordar,
todas con frío.
Bizitza zure aurretik pasa eta bizirik irauteko lain baino ematen ez dizunean…. Bat-batean aurreko beste edozein leku baino beldurgarriago batekin egingo duzu topo…baina, bertan bizi direnak hain dira zure antzekoak non inoiz izan ez dituzun gauzez aseko zaituzten. Eta hortxe zaudela, ez duzu heriotzean sinetsi
nahi izango.
Tren geltokia eta bost emakume zain, denak beltzez jantzita, guztiak gogoratzeko zerbait dutelarik, denak hotzak jota.