23/11/2012
Kiko Veneno
📍 Sala Capitol Calle de Concepcion Arenal 5
🎟️ 18 euros + gastos distribución (anticipada) / 23 euros (día concierto)
Horario: 21:00
Se Kiko Veneno ten novo disco, estamos fronte a unha boa noticia. Ante unha gran noticia. Si, porque poucos artistas españois teñen a maxia deste artesán da palabra e a música e a súa capacidade para unir pop e tradición, filosofía persoal e linguaxe da rúa. Salpicándoo sempre todo cunhas boas doses de humor intelixente, a intres mordaz, a intres surrealista, sempre orixinal.
De todo iso hai en "Dice la gente", un prodixioso álbum producido polo propio Kiko Veneno que nos devolve ao creador das grandes cancións, tan inspirado como sempre, cargado de novos sons, de melodías listas para embriagarnos coa súa calidez.
Un álbum no que se dan a man, con ese espírito tan “venenoso”, o ritmo festivo de ‘La rama de Barcelona’ -primeiro single, unha rumba catalá- e ‘Pájaro en el cable’, feiticeira versión libre dunha canción, agárrense, de Leonard Cohen; o poderío da rock marca da casa de ‘La chispa’ e a reivindicación sincera de ‘Andalucía’; o emocionante rock sureño e suaviño de ‘Campeones de la suerte’ e ese ‘El Duende’ pequeniño que é un xigante en boca de Veneno. Os bocadiños sensuais de ‘Totupan’ e un ‘Hasta que caiga la noche’ que é pura emoción e sensibilidade. Tamén atopamos algúns dos mellores versos saídos da pluma do seu autor na cautivadora ‘Dice la gente’: “Dice la gente / que de algo hay que vivir / que sólo se muere una vez / Yo creo que eso no es así / se muere muchas veces / Yo siempre muero por ti”.
Por conter, até un ‘Mosquito suicida’ atopamos nesta obra para xente con bo gusto, orellas despexadas e corazón puro.
Gravado xunto aos seus músicos habituais de directo -Juan Ramón Caramés (baixo), Jimmy González (batería), Raúl Rodríguez (guitarra), Javier Velero (guitarra eléctrica) e Rafa García (percusión)-, tamén colaboran en "Dice la gente" Javier Mas, Charlie Cepeda, Muchachito (de Muchachito Bombo Infierno), Canijo (de Los Delinqüentes) e Tomasito; este tres últimos compañeiros de aventuras xunto a Kiko no supergrupo G5.
É certo que pasaron cinco anos desde a súa anterior obra, pero Kiko é dos que se toman o seu tempo, dos que non cren que haxa que correr para escribir cancións, que cociñadas con calma, e deixadas en repouso, saen mellores guisos, dos que perduran no padal. E é que sempre foi así na obra deste sevillano-catalán que viu a luz en Figueres en 1952 e que en 1977 sorprendía a todos á fronte dese grupo imposible que foi Veneno (xunto aos irmáns Amador), co que pariu un disco tan libre e tan guapo que algúns medios o consideraron, décadas despois, o mellor álbum da historia da música popular española. Nin máis nin menos.
Logo, como para seguir asombrando ao mundo pero sen querelo, escribiulle a Camarón aquel "Volando voy" que en 1979 revolucionou o flamenco, poñéndoo patas para arriba e abrindo unha brecha que xa ninguén podería pechar e pola que se colaría a borbotóns ese novo flamenco que explotaría nos anos 80. Pero Kiko, coma se nada, nos 80 cantaba aquilo de "Seré mecánico por ti", querendo ser pop á súa maneira. Produciu e escribiu para Martirio, transformouse nun "Pequeño salvaje" (1987), reflotou brevemente a Veneno ("El pueblo guapeao") e viu nacer a última década do século collido do brazo de Juan Perro nunha xira inesquecible ("Vienen dando el cante") que lle permitiu reinventarse de novo, recolocarse e atopar o ton adecuado para que as súas cancións collesen un pouco de po dos camiños e facturar outra obra mestra, un deses discos que marcan un antes e un despois e que todos contemplamos/escoitamos co asombro de estar ante algo único. Si, claro, foi "Échate un cantecito" (1992), monumento á canción, á arte, á creación. Vamos, monumental.
Contra prognóstico, Kiko colleu carrerilla e en anos sucesivos seguiu explorando en novos discos: "Esta muy bien eso del cariño" (1995), "Punta Paloma" (1997) e "Puro veneno" (1998), no que relía en acústico algunhas das súas cancións. Logo refúxiase na casa para dar forma a "La familia pollo" (2000), vaise de bolos con Pepe Begines ("Gira mundial", 2002) e aperta guitarras rock en "El hombre invisible" (2005).
Durante estes anos, e especialmente na última década, e como testemuño de como a obra de Kiko Veneno foi calando no pop español, fálase da "Escola Venenosa", é dicir, de grupos e solistas cuxas cancións e actitude se empapan do sentido prodixioso deste músico sempre tan inspirado como inspirador. E el mesmo, constantemente aberto a colaborar con outros creadores, líase a manta á cabeza unha vez máis e en 2007 funda xunto con algúns dos mellores dos seus seguidores (Tomasito, Muchachito e Los Delinqüentes) o supergrupo velenoso G5, cos que gravou o álbum "Tucaratupapi".
E aquí está Kiko de volta, con "Dice la gente" e a súa poderosa ducia de cancións que veñen para facernos a vida algo mellor, máis levadeira. Unha boa noticia, que falta nos fai. Alegría, por tanto. Moita alegría.
Se Kiko Veneno ten novo disco, estamos fronte a unha boa noticia. Ante unha gran noticia. Si, porque poucos artistas españois teñen a maxia deste artesán da palabra e a música e a súa capacidade para unir pop e tradición, filosofía persoal e linguaxe da rúa. Salpicándoo sempre todo cunhas boas doses de humor intelixente, a intres mordaz, a intres surrealista, sempre orixinal.
De todo iso hai en "Dice la gente", un prodixioso álbum producido polo propio Kiko Veneno que nos devolve ao creador das grandes cancións, tan inspirado como sempre, cargado de novos sons, de melodías listas para embriagarnos coa súa calidez.
Un álbum no que se dan a man, con ese espírito tan “venenoso”, o ritmo festivo de ‘La rama de Barcelona’ -primeiro single, unha rumba catalá- e ‘Pájaro en el cable’, feiticeira versión libre dunha canción, agárrense, de Leonard Cohen; o poderío da rock marca da casa de ‘La chispa’ e a reivindicación sincera de ‘Andalucía’; o emocionante rock sureño e suaviño de ‘Campeones de la suerte’ e ese ‘El Duende’ pequeniño que é un xigante en boca de Veneno. Os bocadiños sensuais de ‘Totupan’ e un ‘Hasta que caiga la noche’ que é pura emoción e sensibilidade. Tamén atopamos algúns dos mellores versos saídos da pluma do seu autor na cautivadora ‘Dice la gente’: “Dice la gente / que de algo hay que vivir / que sólo se muere una vez / Yo creo que eso no es así / se muere muchas veces / Yo siempre muero por ti”.
Por conter, até un ‘Mosquito suicida’ atopamos nesta obra para xente con bo gusto, orellas despexadas e corazón puro.
Gravado xunto aos seus músicos habituais de directo -Juan Ramón Caramés (baixo), Jimmy González (batería), Raúl Rodríguez (guitarra), Javier Velero (guitarra eléctrica) e Rafa García (percusión)-, tamén colaboran en "Dice la gente" Javier Mas, Charlie Cepeda, Muchachito (de Muchachito Bombo Infierno), Canijo (de Los Delinqüentes) e Tomasito; este tres últimos compañeiros de aventuras xunto a Kiko no supergrupo G5.
É certo que pasaron cinco anos desde a súa anterior obra, pero Kiko é dos que se toman o seu tempo, dos que non cren que haxa que correr para escribir cancións, que cociñadas con calma, e deixadas en repouso, saen mellores guisos, dos que perduran no padal. E é que sempre foi así na obra deste sevillano-catalán que viu a luz en Figueres en 1952 e que en 1977 sorprendía a todos á fronte dese grupo imposible que foi Veneno (xunto aos irmáns Amador), co que pariu un disco tan libre e tan guapo que algúns medios o consideraron, décadas despois, o mellor álbum da historia da música popular española. Nin máis nin menos.
Logo, como para seguir asombrando ao mundo pero sen querelo, escribiulle a Camarón aquel "Volando voy" que en 1979 revolucionou o flamenco, poñéndoo patas para arriba e abrindo unha brecha que xa ninguén podería pechar e pola que se colaría a borbotóns ese novo flamenco que explotaría nos anos 80. Pero Kiko, coma se nada, nos 80 cantaba aquilo de "Seré mecánico por ti", querendo ser pop á súa maneira. Produciu e escribiu para Martirio, transformouse nun "Pequeño salvaje" (1987), reflotou brevemente a Veneno ("El pueblo guapeao") e viu nacer a última década do século collido do brazo de Juan Perro nunha xira inesquecible ("Vienen dando el cante") que lle permitiu reinventarse de novo, recolocarse e atopar o ton adecuado para que as súas cancións collesen un pouco de po dos camiños e facturar outra obra mestra, un deses discos que marcan un antes e un despois e que todos contemplamos/escoitamos co asombro de estar ante algo único. Si, claro, foi "Échate un cantecito" (1992), monumento á canción, á arte, á creación. Vamos, monumental.
Contra prognóstico, Kiko colleu carrerilla e en anos sucesivos seguiu explorando en novos discos: "Esta muy bien eso del cariño" (1995), "Punta Paloma" (1997) e "Puro veneno" (1998), no que relía en acústico algunhas das súas cancións. Logo refúxiase na casa para dar forma a "La familia pollo" (2000), vaise de bolos con Pepe Begines ("Gira mundial", 2002) e aperta guitarras rock en "El hombre invisible" (2005).
Durante estes anos, e especialmente na última década, e como testemuño de como a obra de Kiko Veneno foi calando no pop español, fálase da "Escola Venenosa", é dicir, de grupos e solistas cuxas cancións e actitude se empapan do sentido prodixioso deste músico sempre tan inspirado como inspirador. E el mesmo, constantemente aberto a colaborar con outros creadores, líase a manta á cabeza unha vez máis e en 2007 funda xunto con algúns dos mellores dos seus seguidores (Tomasito, Muchachito e Los Delinqüentes) o supergrupo velenoso G5, cos que gravou o álbum "Tucaratupapi".
E aquí está Kiko de volta, con "Dice la gente" e a súa poderosa ducia de cancións que veñen para facernos a vida algo mellor, máis levadeira. Unha boa noticia, que falta nos fai. Alegría, por tanto. Moita alegría.