13/12/2012
LOS ENEMIGOS
📍 Sala Capitol Calle de Concepcion Arenal 5
🎟️ 18 euros + gastos distribución (anticipada) / 23 euros (día concierto)
Horario: 20:00
“A primeiros de setembro empezou a circular un comunicado de prensa polo que moitos suspiraban desde tempo atrás. Viña asinado polos Enemigos -Josele, Fino, Chema e Manolo- e anunciaba a súa volta aos escenarios durante todo 2012, dez anos despois do apoteósico tour con que se despediron, deixando un rastro indeleble na memoria do rock en castelán.
La Revuelta Enemiga -así se chama a xira- explotou o 7 de xaneiro en Logroño, dentro do festival Actual converténdose nun dos grandes acontecementos musicais deste ano. Ningunha dúbida respecto diso. O grupo madrileño decidiu colgar os trastes no momento oportuno. Deixalo aí, no máis alto, foi unha decisión inmellorable, propia de tíos cabais, e axudou a preservar intacto o seu venerable recordo. Non os vimos morrer: só os acompañamos na despedida.
A tese do bloqueo creativo foi neutralizada pouco despois de que caese o pano. A do artista durmido nos seus merecidos loureiros, tamén. A pelexa polo xornal agardaba ao virar a esquina. O cantante, guitarrista e compositor Josele Santiago leva publicados catro discos ao seu nome. Todos soberbios. Todos impecables. O baixista Fino Oyonarte continuou a aventura pop de Clovis, retomou a súa brillante carreira como produtor -Corcobado, Lagartija Nick ou Jonston foron algúns beneficiarios desta decisión- e puxo en marcha un grupo instrumental -Los Eterno- que debutou en largo este mesmo ano. O batería Chema ‘Animal’ Pérez optou por explorar outra vea escénica -a teatral- e baqueteou para terceiros, en bandas do máis diversa pelame ou musicais da Gran Vía. O guitarrista Manolo Benítez nadou contracorrente -segue facéndoo- á fronte de “É moi bonito vivir esta vida”, ambicioso proxecto filantrópico de corte ecoloxista. Tamén reactivou a Los Freedom, o seu grupo de sempre, e acudiu á chamada de Porretas cando o cancro empezou a dobrar a boneca do defunto Roberto Mira.
O comunicado da Revuelta Enemiga era breve, conciso e revelador, como a lírica de Josele Santiago. En apenas catro liñas, facíase saber: Los Enemigos regresan porque lles fai falta. En sentido estrito. O ecosistema da música popular é fráxil e algunhas das súas especies -músicos de vocación e oficio- empezan a acusar a progresiva deterioración do hábitat que lles aseguraba o sustento até antesdeonte.
Cando asinaron a súa partida de nacemento alá por 1985 -Josele é o único pai fundador que segue na brecha-, A Movida institucionalizouse e estaba a piques de chegar ao seu cume mediático e comercial. O rhythm and blues do grupo destacaba, beodo e ocorrente, entre o selecto pelotón de bandas con promesa. A discos como ‘Ferpectamente’ (1986) e ‘Un tío cabal’ (1988) remitímoslles. Aquilo era só o principio. Mentres a estrela dalgúns languidecía, o fulgor creativo dos Enemigos cegaba. Obras maiúsculas como ‘La vida mata’ (1990) ou ‘La cuenta atrás’ (1991) iluminaron o camiño cando os neones da Movida deixaron de parpadear. O triunfo da sedición indie -articulado durante un longo período de luces, sombras e ruído de fondo- non só non lles afectou, senón que reforzou o seu sistema inmunitario e confirmou o seu calado interxeracional. Los Enemigos: admirados por moitos, respectados por todos.
Antes de anunciar a súa separación -que chegou cando menos se esperaba: vendían razoablemente ben e tocaban a miúdo- entregaron outra tacada de discos substantivos –‘Tras el último no va nadie’ (1994), ‘Sursum Corda’ (1994), el EP ‘Por la sombra/Hermana Amnesia’ (1995), ‘Gas’ (1996), ‘Nada’ (1999), a banda sonora de ‘Se buscan Fulmontis’ (1999)- que ampliou a súa devota nómina de seguidores e ratificou a súa condición de clásicos do rock feito aquí. Ao escoitar as cancións desta última etapa -tamén ao evocar os seus apabullantes directos- atopámonos cun grupo en plenitude de facultades expresivas. Por iso custou tanto dicirlles adeus. E por iso o seu regreso é unha desas noticias que obriga a descorchar a champaña. Vaian preparando o brinde.”
“A primeiros de setembro empezou a circular un comunicado de prensa polo que moitos suspiraban desde tempo atrás. Viña asinado polos Enemigos -Josele, Fino, Chema e Manolo- e anunciaba a súa volta aos escenarios durante todo 2012, dez anos despois do apoteósico tour con que se despediron, deixando un rastro indeleble na memoria do rock en castelán.
La Revuelta Enemiga -así se chama a xira- explotou o 7 de xaneiro en Logroño, dentro do festival Actual converténdose nun dos grandes acontecementos musicais deste ano. Ningunha dúbida respecto diso. O grupo madrileño decidiu colgar os trastes no momento oportuno. Deixalo aí, no máis alto, foi unha decisión inmellorable, propia de tíos cabais, e axudou a preservar intacto o seu venerable recordo. Non os vimos morrer: só os acompañamos na despedida.
A tese do bloqueo creativo foi neutralizada pouco despois de que caese o pano. A do artista durmido nos seus merecidos loureiros, tamén. A pelexa polo xornal agardaba ao virar a esquina. O cantante, guitarrista e compositor Josele Santiago leva publicados catro discos ao seu nome. Todos soberbios. Todos impecables. O baixista Fino Oyonarte continuou a aventura pop de Clovis, retomou a súa brillante carreira como produtor -Corcobado, Lagartija Nick ou Jonston foron algúns beneficiarios desta decisión- e puxo en marcha un grupo instrumental -Los Eterno- que debutou en largo este mesmo ano. O batería Chema ‘Animal’ Pérez optou por explorar outra vea escénica -a teatral- e baqueteou para terceiros, en bandas do máis diversa pelame ou musicais da Gran Vía. O guitarrista Manolo Benítez nadou contracorrente -segue facéndoo- á fronte de “É moi bonito vivir esta vida”, ambicioso proxecto filantrópico de corte ecoloxista. Tamén reactivou a Los Freedom, o seu grupo de sempre, e acudiu á chamada de Porretas cando o cancro empezou a dobrar a boneca do defunto Roberto Mira.
O comunicado da Revuelta Enemiga era breve, conciso e revelador, como a lírica de Josele Santiago. En apenas catro liñas, facíase saber: Los Enemigos regresan porque lles fai falta. En sentido estrito. O ecosistema da música popular é fráxil e algunhas das súas especies -músicos de vocación e oficio- empezan a acusar a progresiva deterioración do hábitat que lles aseguraba o sustento até antesdeonte.
Cando asinaron a súa partida de nacemento alá por 1985 -Josele é o único pai fundador que segue na brecha-, A Movida institucionalizouse e estaba a piques de chegar ao seu cume mediático e comercial. O rhythm and blues do grupo destacaba, beodo e ocorrente, entre o selecto pelotón de bandas con promesa. A discos como ‘Ferpectamente’ (1986) e ‘Un tío cabal’ (1988) remitímoslles. Aquilo era só o principio. Mentres a estrela dalgúns languidecía, o fulgor creativo dos Enemigos cegaba. Obras maiúsculas como ‘La vida mata’ (1990) ou ‘La cuenta atrás’ (1991) iluminaron o camiño cando os neones da Movida deixaron de parpadear. O triunfo da sedición indie -articulado durante un longo período de luces, sombras e ruído de fondo- non só non lles afectou, senón que reforzou o seu sistema inmunitario e confirmou o seu calado interxeracional. Los Enemigos: admirados por moitos, respectados por todos.
Antes de anunciar a súa separación -que chegou cando menos se esperaba: vendían razoablemente ben e tocaban a miúdo- entregaron outra tacada de discos substantivos –‘Tras el último no va nadie’ (1994), ‘Sursum Corda’ (1994), el EP ‘Por la sombra/Hermana Amnesia’ (1995), ‘Gas’ (1996), ‘Nada’ (1999), a banda sonora de ‘Se buscan Fulmontis’ (1999)- que ampliou a súa devota nómina de seguidores e ratificou a súa condición de clásicos do rock feito aquí. Ao escoitar as cancións desta última etapa -tamén ao evocar os seus apabullantes directos- atopámonos cun grupo en plenitude de facultades expresivas. Por iso custou tanto dicirlles adeus. E por iso o seu regreso é unha desas noticias que obriga a descorchar a champaña. Vaian preparando o brinde.”