07/06/2014
Bunbury presenta su último traballo 'Palosanto'
📍 Multiusos Fontes do Sar
🎟️ 40 euros (anticipada)
Bunbury publicou o seu novo álbum 'Palosanto' o 29 de outubro, que chega dous anos despois do seu último disco ('Licenciado Cantinas'), producido polo propio Bunbury coa axuda de Ramón Gacías.
Bunbury fala do seu novo traballo
“Sei que en moitas entrevistas me preguntarán porqué este álbum se chama Palosanto. Terei que inventar algo....: Un modelo de ovni vintage dos anos cincuenta? A madeira coa que se constrúen as guitarras que utilizo e bos bates de béisbol cos que tento esnaquizar os caixóns nos que me clasificaron?
Palosanto é o meu décimo cuarto álbum de estudo. Catro con HdS, oito en solitario, un con Nacho Vegas e outro co colectivo Bushido. Considéroos todos eles discos de procura. Unha permanente fuxida cara adiante. Unha viaxe interminable que nunca chega ao seu fin e que pretende non pasar dúas veces polo mesmo cruzamento de camiños. Así, considero que 'Palosanto' é o meu décimo cuarto disco de transición.
A maioría dos músicos mostramos nas nosas primeiras gravacións e ás claras, cales son as nosas influencias, discos e artistas favoritos. Cando cumprimos algúns anos e xa gravamos unha boa cantidade de álbums, parecemos esforzarnos en demostrar e sinalar orgullosos cales foron nosas raíces. Cumpridas xa ambas as inclinacións naturais, quixen que Palosanto fose un disco contemporáneo, contido e, espero, nada ombliguista. Persoal, moderno e con vocación universal. Contei de novo con 'Los Santos Inocentes' (cos que xa gravei 'Hellville de Luxe' - 2008, 'Las Consecuencias' - 2010, 'Gran Rex' - 2011 e 'Licenciado Cantinas' - 2011). Pedinlles que gardasen certa distancia nas súas interpretacións. Sen dramatismos, que xa nos coñecemos! Quería, tamén, que as guitarras e os teclados soarán a instrumentos actualizados, afastándonos de tics e lugares comúns. A maior parte do que soa, como metáfora, gravámolo con instrumentos recentemente comprados.
A parte da miña banda habitual, contamos coa colaboración dun trío vocal feminino de gospel, unha orquestra sinfónica e un experto en síntese de sons e frecuencias. É un disco de Rock? E eu que se! Que máis dá!
Ser o produtor dos meus propios álbums outórgame un control total sobre o que quero dicir e como quero dicilo. Acepto o papel de director dunha película na que tamén teño un papel de actor. Dirixín unha película complexa, con moitos recunchos e lecturas. É posible que unha primeira escoita, de tirón, e dada a súa duración, sexa difícil e extrema. Síntoo de verdade, a min gustaríame facer discos para todos os públicos, pero sáenme estes.
Palosanto é un disco coral. Nel coexisten, metaforicamente, moitas voces. Moitas opinións. Non defende unha soa posición ou posibilidade. Estou a favor e en contra do que sostén. Depende do día e a hora. Pero un fío condutor, ao que si me aferro, subliña o devandito na maioría das cancións. Este é a necesidade real e urxente dun cambio. A insostenibilidade do proxecto humano tal e como o defendemos, ou defenden no noso nome.
Nos tres anos nos que estiven a escribir o material que configura este álbum, o cansanzo e alienación levou a mozos e non tan novos, a saír á rúa a manifestar o descontento e desencanto, en México, España, Chile, Colombia e USA. En Grecia, en Túnez, en Inglaterra e en tantos outros lugares do mundo, simultaneamente. Tentei facer un disco social e dar voz a un sentimento xeral, pero volvín a falar de min mesmo e de como o vivín e sentín.
Divido o álbum en dúas partes: A primeira, musicalmente máis dixital e tecnolóxica, abarca o inicial entusiasmo, o cinismo dalgúns, a desesperación e negatividade doutros e a lóxica conclusión de que ningunha revolución triunfou sen derramamento de sangue. A segunda, musicalmente máis orgánica, é a mirada cara ao interior: o verdadeiro cambio só é posible nun círculo mínimo de amizade ou de parella, a validez e actualidade da cosmogonía indíxena, e a conclusión final de que o verdadeiro cambio empeza e acaba nun mesmo e que todo cambio, ou é verdadeiramente espiritual, ou non o é. inclúe as seguintes cancións: 'Despierta', 'Más alto que nosotros sólo el cielo', 'Salvavidas', 'Los inmortales', 'Prisioneros', 'Habrá una guerra en las calles, 'Destrucción masiva', 'El cambio y la celebración', 'Hijo de Cortés', 'Mar de dudas', 'Miento cuando digo que lo siento', 'Nostalgias imperiales', 'Plano secuencia', 'Causalidades' e 'Todo'.
Algúns preguntáronme inquietos e preocupados polo significado da portada. Un barco no deserto, chamado 'God is Love', avistando un Ovni? Comeza a túa época cristiá? Son tan daniños e irreversibles os efectos colaterais das drogas? Espero que as cancións, a portada, os vídeos e a xira, teñan as suficientes lecturas como para que as respostas as dea o oínte. Espero que, dalgunha forma, tras as preguntas que o autor se fixo (ou sexa, me fixen) construíndo o universo sonoro de Palosanto, xurdan novas cuestións na cabeza do que o escoite e, oxalá, goce.”
Bunbury fala do seu novo traballo
“Sei que en moitas entrevistas me preguntarán porqué este álbum se chama Palosanto. Terei que inventar algo....: Un modelo de ovni vintage dos anos cincuenta? A madeira coa que se constrúen as guitarras que utilizo e bos bates de béisbol cos que tento esnaquizar os caixóns nos que me clasificaron?
Palosanto é o meu décimo cuarto álbum de estudo. Catro con HdS, oito en solitario, un con Nacho Vegas e outro co colectivo Bushido. Considéroos todos eles discos de procura. Unha permanente fuxida cara adiante. Unha viaxe interminable que nunca chega ao seu fin e que pretende non pasar dúas veces polo mesmo cruzamento de camiños. Así, considero que 'Palosanto' é o meu décimo cuarto disco de transición.
A maioría dos músicos mostramos nas nosas primeiras gravacións e ás claras, cales son as nosas influencias, discos e artistas favoritos. Cando cumprimos algúns anos e xa gravamos unha boa cantidade de álbums, parecemos esforzarnos en demostrar e sinalar orgullosos cales foron nosas raíces. Cumpridas xa ambas as inclinacións naturais, quixen que Palosanto fose un disco contemporáneo, contido e, espero, nada ombliguista. Persoal, moderno e con vocación universal. Contei de novo con 'Los Santos Inocentes' (cos que xa gravei 'Hellville de Luxe' - 2008, 'Las Consecuencias' - 2010, 'Gran Rex' - 2011 e 'Licenciado Cantinas' - 2011). Pedinlles que gardasen certa distancia nas súas interpretacións. Sen dramatismos, que xa nos coñecemos! Quería, tamén, que as guitarras e os teclados soarán a instrumentos actualizados, afastándonos de tics e lugares comúns. A maior parte do que soa, como metáfora, gravámolo con instrumentos recentemente comprados.
A parte da miña banda habitual, contamos coa colaboración dun trío vocal feminino de gospel, unha orquestra sinfónica e un experto en síntese de sons e frecuencias. É un disco de Rock? E eu que se! Que máis dá!
Ser o produtor dos meus propios álbums outórgame un control total sobre o que quero dicir e como quero dicilo. Acepto o papel de director dunha película na que tamén teño un papel de actor. Dirixín unha película complexa, con moitos recunchos e lecturas. É posible que unha primeira escoita, de tirón, e dada a súa duración, sexa difícil e extrema. Síntoo de verdade, a min gustaríame facer discos para todos os públicos, pero sáenme estes.
Palosanto é un disco coral. Nel coexisten, metaforicamente, moitas voces. Moitas opinións. Non defende unha soa posición ou posibilidade. Estou a favor e en contra do que sostén. Depende do día e a hora. Pero un fío condutor, ao que si me aferro, subliña o devandito na maioría das cancións. Este é a necesidade real e urxente dun cambio. A insostenibilidade do proxecto humano tal e como o defendemos, ou defenden no noso nome.
Nos tres anos nos que estiven a escribir o material que configura este álbum, o cansanzo e alienación levou a mozos e non tan novos, a saír á rúa a manifestar o descontento e desencanto, en México, España, Chile, Colombia e USA. En Grecia, en Túnez, en Inglaterra e en tantos outros lugares do mundo, simultaneamente. Tentei facer un disco social e dar voz a un sentimento xeral, pero volvín a falar de min mesmo e de como o vivín e sentín.
Divido o álbum en dúas partes: A primeira, musicalmente máis dixital e tecnolóxica, abarca o inicial entusiasmo, o cinismo dalgúns, a desesperación e negatividade doutros e a lóxica conclusión de que ningunha revolución triunfou sen derramamento de sangue. A segunda, musicalmente máis orgánica, é a mirada cara ao interior: o verdadeiro cambio só é posible nun círculo mínimo de amizade ou de parella, a validez e actualidade da cosmogonía indíxena, e a conclusión final de que o verdadeiro cambio empeza e acaba nun mesmo e que todo cambio, ou é verdadeiramente espiritual, ou non o é. inclúe as seguintes cancións: 'Despierta', 'Más alto que nosotros sólo el cielo', 'Salvavidas', 'Los inmortales', 'Prisioneros', 'Habrá una guerra en las calles, 'Destrucción masiva', 'El cambio y la celebración', 'Hijo de Cortés', 'Mar de dudas', 'Miento cuando digo que lo siento', 'Nostalgias imperiales', 'Plano secuencia', 'Causalidades' e 'Todo'.
Algúns preguntáronme inquietos e preocupados polo significado da portada. Un barco no deserto, chamado 'God is Love', avistando un Ovni? Comeza a túa época cristiá? Son tan daniños e irreversibles os efectos colaterais das drogas? Espero que as cancións, a portada, os vídeos e a xira, teñan as suficientes lecturas como para que as respostas as dea o oínte. Espero que, dalgunha forma, tras as preguntas que o autor se fixo (ou sexa, me fixen) construíndo o universo sonoro de Palosanto, xurdan novas cuestións na cabeza do que o escoite e, oxalá, goce.”